آيا مي دانيد در دنيا چقدر آدم خوشبخت و راضي وجود دارد و اين ها چه خيل عظيمي را تشكيل ميدهند؟

به خود زندگي نگاه كنيد: وقاحت و پررويي آدم هاي قوي يك طرف و ناداني و حماقت آدم هاي ضعيف هم طرف ديگه ست. دور و بر ما را فقر، فلاكت، بدبختي،فساد، دروغ، فريب، خيانت و ديگه چي بگم ... فرا گرفته و با اين همه آرامش و نظم بر تمام خانه ها و كوچه ها و خيابان ها سايه افكنده است. از ميان جمعيت ميليوني يك شهر كسي پيدا نمي شود كه به وضع موجود راضي نشده باشد. با خيل عظيمي از مردمي طرف هستيم كه هر روز سر كار مي روند، به خانه مي آيند، غذا مي خورند، مي خوابند، بيدار مي شوند، ازدواج
مي كنند، بچه دار مي شوند، پير مي شوند، مي ميرند، مرده هاي خود را دفن مي كنند و در روزمرگي زندگي غرق مي شوند؛ با اين همه همچنان خود را خوشبخت مي پندارند!

اما دور و بر ما كساني كه رنج مي برند كم نيستند، اما نه آن ها را مي بينيم و نه صدايشان را مي شنويم و نه تلاشي براي ديدنشان مي كنيم، فقط مي دانيم وجود دارند.

ظاهرا آدم هاي خوشبخت به اين دليل از زندگي خود احساس رضايت مي كنند كه آدم هاي بدبخت در سكوت رنج هاي خود را تحمل مي كنند و اگر اين سكوت نبود خوشبختي هم امكان پذير نبود.

بايد پشت سر هر آدم خوشبخت كسي را گماشت كه مدام به او بگوید هر چقدر هم خوشبخت باشي روزي زندگي چنگال شومش را بهت نشان ميدهد و بالاخره بدبختي (در ساده ترين شكل اون بيماري و پيري و در اشكال پيشرفته فقر و فلاكت) بهت غلبه پيدا مي كند و هيچ كس هم باخبر نخواهد شد.

وقتي به اين چيزها فكر مي كنم زندگي در شهر و در ميان آدم ها تحمل ناپذير مي شود. نظم و آرامش و سكوتي كه بر كوچه ها و خيابان ها سايه افكنده دارد خفه ام مي كند. الان ديگر براي من چيزي غم انگيزتر از ديدن افراد خوشبخت نيست!

پاورقي : بدبختي اينجاس احساس مي كنم خودمم از زندگيم راضي ام.

فحش و فحاشي امروزه به عنوان بخش مهمي از مكالمه هاي روزمره افراد جامعه، تاثير مستقيمي بر روي فرهنگ جامعه دارد.

فحش ها خودشان كلا به دو دسته ركيك و ناركيك تقسيم مي شوند، اما چون اينجانب اصلا اطلاعي در مورد فحش هاي ركيك ندارم تنها به مبحث فحش هاي ناركيك بسنده
مي كنيم!

1 – چه كساني فحاشي مي كنند؟

افرادي كه فحش مي دهند از سه حال خارج نيستند:

الف – كساني كه بد دهن هستند.

ب – كساني كه ضعيف هستند.

ج – كساني كه طرف مقابلشان ضعيف است.

2 – چرا فحش مي دهند؟

الف – فحش بخشي از زبان محاوره اي شان شده و بدون آن منظور فرد به طرف مقابل القا نمي شود.

ب – زورشان به طرف مقابل نمي رسد.

ج – براي محافظت از طرف مقابل، تا قضيه با همان چند فحش فيصله پيدا كند و كار به مرحله لت و پار كردن نكشد.

3 – چه كساني فحش مي شنوند؟

كساني كه فحش مي شنوند شامل دو دسته اند:

الف – كساني كه ضعيف هستند.

ب – كساني كه مستحق فحش شنيدن اند.

4 – چرا فحش مي شنوند؟

الف – شخص در موضع ضعف قرار گرفته است و زورش به طرف مقابل نمي رسد.

ب – شخص بايد فحش بشنود تا مگر آدم شود.

استثنائات:

گاهي فحش ها بر اساس شرايط زماني و مكاني همچون شخص ادا كننده فحش، حالت چهره، حالت بيان، غلظت كلمه ادا شده، كشيدگي كلمات، موقعيت، نوع هجا و ... داراي بار عاطفي و اثرات مادي و معنوي متفاوتي روي شنونده است!

به عنوان مثال ممكن است در شرايطي خاص، كسي به شما بگويد "تو چقد خري!" و شما دكوراسيون و پوزيشن طرف مقابل را اصلاح كنيد!!

ولي در شرايطي ديگر فردي ديگر (يا حتي خود همان فرد) به شما بگويد "تو چقد خري!"  و شما بخندي و بپري طرف مقابل را ماچ كني!!!

چون آموزش شيوه نشان دادن عكس العمل بر اساس شرايط زماني و مكاني در مقابل فحش ها كار پيچيده اي است و نياز به دقت فراوان دارد و عكس العمل نامناسب مستوجب فاجعه خواهد بود بنابراين ذكر اين مقال در اين مجال اندك نمي گنجد، لذا از آن صرف نظر مي شود؛ شما به همان چهار بخش پيشين مبادرت ورزيد.

پاورقي 1 : بهترين فحش فحشي است كه ادا نشود. (حضرت آردم عليه السلام)

پاورقي 2 : هر كي فحش بلده بسم ا...

پاورقي 3 : هر چي گفتي آينه

پاورقي 4 : شهروند گرامي تا كتك هست فحش چرا؟

يه جك: پليس دو نفرو گرفته بود داشت مي برد، نفر سومي اومد دستشو انداخت دور گردن اون دو نفر، هي داد مي زد ما سه نفرو كجا ميبرين، ما سه نفرو كجا ميبرين؟

همه مي دانيم كه انسان هميشه سعي داشته حرف خود را بر كرسي بنشاند و عقيده خود را بر ديگران تحميل كند.

اين طرز تفكر در بين خود افراد جامعه نيز نمود خيلي واضح و آشكاري دارد، به طوري كه اگر نتوانيم عقيده خود را بر كرسي بنشانيم حتما بايد دماغ مبارك را آن قدر در كاري كه به ما مربوط نيست دراز كنيم كه شبيه پينوكيو شويم. مطمئن باشيد رنگ دمپايي مادر بزرگ همسايه دوستم ربطي به اينجانب ندارد، نمي دانم چرا بعضي ها فكر مي كنند دارد!

از همين رو بعضی وقت ها دلم می خواهد برعکس کاری که دیگران پیشنهاد می کنند را انجام دهم، حتي اگر به ضررم باشد؛ چون همواره عقيده دارم انسان آزاد است و بايد آزادانه زندگي كند؛ و هیچ انسانی نسبت به انسان دیگر آن ‌قدر برتری ندارد تا مجاز باشد حدود آزادی او را تعیین کند و قطعاً کثرت نیز،‌ چنین اعتباری را برای کسی فراهم نخواهد کرد.

(اينجورياس كه من حتي جامعه دموكراسي رو هم قبول ندارم!)