هر انساني هنرهاي بيشماري دارد و اين هنرها در ميان افراد جامعه ايراني به علت دارا بودن فرهنگ و تاريخ و ‌[از اين جور چيزاي] طولاني بسيار شايع تر از جوامع غربي و آمريكايي است.

هنري كه قرار است من بدان اشاره كنم هنر گنده گويي و گنده پروري است، در حقيقت هنر اضافه كردن پياز داغ به حوادث و ماجراها؛ هيچ كدام از ما يك حادثه عادي را دوست نداريم و حتما بايد در حين تعريف يك خاطره پيش پا افتاده، قسمت هاي يكنواخت آن را [قسمت اعظم ماجرا] سانسور و برخي قسمت هاي اكشن بدان اضافه كنيم.

حتي در برخي موارد كه خود شنونده هم واقف به خيالي بودن داستان است، باز خود را به حقيقت داشتن ماجرا متقاعد مي كند! اين گونه است كه ايراني جماعت، جماعتي كلا هنرپرور از آب در آمده است!

بايستي در اين گونه مواقع گفت: «یا شیخ! انت خذنا و انت یتفکر انا ‏الاسگل؟
 [ترجمه: ای شیخ! آیا براستی ما را گرفتی و گمان می کنی ما اسگل هستیم؟]»

واقعا چرا خودمان را مجبور ميكنيم طرف مقابلمان فكر كند هيچ نمي فهميم و هر چه بخواهد مي تواند به ما بقبولاند، حداقل شبيه آن خر عاقل باشيم.

ماجراي خر عاقل : خر داشت به انسان ها می خندید انسان ها نیز به خر می خندیدند و
می گفتند بی خیالش خر است دیگر، نمی فهمد. ولی خر واقعا می فهمید به چه دارد
می خندد. آخر در اکثر موارد زیاد فهمیدن هم خنده دارد! [همين خودش پاورقي بود]