این خانه سیاه است

استادی به نام اخلاق

ardam — Sat, 12 Dec 2009 12:28:06 GMT

استادي داشتيم بهش مي گفتيم اخلاق! (اسمش يادم نيست)، كلاسش هم آخرين جلسه بود و تا شب طول مي كشيد. يادم نمياد تو هيچ كلاسي بيشتر از كلاس اون خنديده باشيم، به خصوص واسه مثل كشيدناش؛ چون بچه ها هيچ وقت نميذاشتن آخر مثالش رو، جمع و جور كنه.

داشت تدريس مي كرد و تو كل كلاس حتي يه نفر هم به حرفاش گوش نمي داد.

وسط حرفاش بود كه گفت: «مثلا فرض كنيم آقايي داره از كنار رودخونه رد ميشه كه يه دفعه صداي خانومي رو ميشنوه كه فرياد مي زنه كمك! كمك! »

يه دفعه همهمه هاي كلاس ساكت شد!

استاد ادامه داد: «حالا به نظر شما اخلاق حكم مي كنه جون اون خانومي كه داره غرق ميشه رو نجات بدين يا از دست زدن به نامحرم و گناه كردن خودداري كنين؟»

يكي از بچه ها فورا گفت: «استاد سرده هوا، وقت شنا نيست»

استاد گفت: «گرمش كنيد خوب»

يكي ديگه از بچه ها گفت: «استاد، خانوما تو رودخونه شنا نمي كنن»

استاد گفت: «گفتم كه فرض بگيرين»

همه فرض هاشون رو گرفتن!

صدايي از اون پشت آروم گفت: «اينجور كه معلومه خانومه لخته چون ماجرا گناه هم داره»

استاد كه حوصلش سر رفته بود گفت: «آره لخته، حالا جواب ميدين يا نه؟»

يكي ديگه گفت: «استاد اگه شما خودتون جاي ما بودين چيكار مي كردين؟»

استاد با لبخندي پيروزمندانه گفت: «آهان، اينجا اخلاق حكم مي كنه كه بايد بريم جون اون خانومه رو نجات بديم.»

يكي ديگه گفت: «استاد، فرض كنين خانومه رو از آب بيرون آورديم ولي نفس نمي كشيد اونوقت چيكار بايد بكنيم؟»

استاد دستي به ريشش كشيد و گفت: «اونوقت ديگه بايد زنگ بزنين اورژانس بياد»

بچه ها گفتن: «نه تو رو خدا استاد، تا اورژانس برسه مي ميره»

استاد يكم تو صندليش جابجا شد و به آرامي و با كمي خجالت گفت: «خوووب، اخلاق مي گه برين بهش تنفس مصنوعي بدين»

و و اسه اين كه بحث رو تموم شده تلقي كنه عينكش رو برداشت و گذاشت رو ميز، كمي چشماشو ماليد و چشماشو بست.

ولي يكي از بچه ها ادامه داد: «آخه استاد ديگه هوا تاريك شده، خانومه هم كنار رودخونه تنهاست، اخلاق چي ميگه؟»

استاد همونجوري كه سرشو به پشت صندلي تكيه داده بود و از دست بي جنبگي بچه ها كلافه شده بود بدون اينكه چشاشو باز كنه شونه اي بالا انداخت و گفت: «اخلاق ميگه برو برسونش خونه، به من چه؟! شماها هم، همه از رودخونه بياين بيرون، واسه امروز ديگه بسه»

همه دانشجوها زدن زير خنده.

صداي خنده ناگهاني بچه ها رشته افكار استاد رو پاره كرد و چشماش رو باز كرد ولي يهو با چشمايي باز و گرد شده از تعجب گفت: «استغفرا.. اين چرا لخته هنوز؟!»

اين دفعه ديگه كلاس منفجر شد!!!

پاورقي : هر كه با دانشجو جماعت درافتاد ور افتاد!

خوشبخت هم بدبخت است

ardam — Sun, 20 Sep 2009 15:03:18 GMT

آيا مي دانيد در دنيا چقدر آدم خوشبخت و راضي وجود دارد و اين ها چه خيل عظيمي را تشكيل ميدهند؟

به خود زندگي نگاه كنيد: وقاحت و پررويي آدم هاي قوي يك طرف و ناداني و حماقت آدم هاي ضعيف هم طرف ديگه ست. دور و بر ما را فقر، فلاكت، بدبختي،فساد، دروغ، فريب، خيانت و ديگه چي بگم ... فرا گرفته و با اين همه آرامش و نظم بر تمام خانه ها و كوچه ها و خيابان ها سايه افكنده است. از ميان جمعيت ميليوني يك شهر كسي پيدا نمي شود كه به وضع موجود راضي نشده باشد. با خيل عظيمي از مردمي طرف هستيم كه هر روز سر كار مي روند، به خانه مي آيند، غذا مي خورند، مي خوابند، بيدار مي شوند، ازدواج
مي كنند، بچه دار مي شوند، پير مي شوند، مي ميرند، مرده هاي خود را دفن مي كنند و در روزمرگي زندگي غرق مي شوند؛ با اين همه همچنان خود را خوشبخت مي پندارند!

اما دور و بر ما كساني كه رنج مي برند كم نيستند، اما نه آن ها را مي بينيم و نه صدايشان را مي شنويم و نه تلاشي براي ديدنشان مي كنيم، فقط مي دانيم وجود دارند.

ظاهرا آدم هاي خوشبخت به اين دليل از زندگي خود احساس رضايت مي كنند كه آدم هاي بدبخت در سكوت رنج هاي خود را تحمل مي كنند و اگر اين سكوت نبود خوشبختي هم امكان پذير نبود.

بايد پشت سر هر آدم خوشبخت كسي را گماشت كه مدام به او بگوید هر چقدر هم خوشبخت باشي روزي زندگي چنگال شومش را بهت نشان ميدهد و بالاخره بدبختي (در ساده ترين شكل اون بيماري و پيري و در اشكال پيشرفته فقر و فلاكت) بهت غلبه پيدا مي كند و هيچ كس هم باخبر نخواهد شد.

وقتي به اين چيزها فكر مي كنم زندگي در شهر و در ميان آدم ها تحمل ناپذير مي شود. نظم و آرامش و سكوتي كه بر كوچه ها و خيابان ها سايه افكنده دارد خفه ام مي كند. الان ديگر براي من چيزي غم انگيزتر از ديدن افراد خوشبخت نيست!

پاورقي : بدبختي اينجاس احساس مي كنم خودمم از زندگيم راضي ام.

فحش

ardam — Thu, 03 Sep 2009 06:30:18 GMT

فحش و فحاشي امروزه به عنوان بخش مهمي از مكالمه هاي روزمره افراد جامعه، تاثير مستقيمي بر روي فرهنگ جامعه دارد.

فحش ها خودشان كلا به دو دسته ركيك و ناركيك تقسيم مي شوند، اما چون اينجانب اصلا اطلاعي در مورد فحش هاي ركيك ندارم تنها به مبحث فحش هاي ناركيك بسنده
مي كنيم!

1 – چه كساني فحاشي مي كنند؟

افرادي كه فحش مي دهند از سه حال خارج نيستند:

الف – كساني كه بد دهن هستند.

ب – كساني كه ضعيف هستند.

ج – كساني كه طرف مقابلشان ضعيف است.

2 – چرا فحش مي دهند؟

الف – فحش بخشي از زبان محاوره اي شان شده و بدون آن منظور فرد به طرف مقابل القا نمي شود.

ب – زورشان به طرف مقابل نمي رسد.

ج – براي محافظت از طرف مقابل، تا قضيه با همان چند فحش فيصله پيدا كند و كار به مرحله لت و پار كردن نكشد.

3 – چه كساني فحش مي شنوند؟

كساني كه فحش مي شنوند شامل دو دسته اند:

الف – كساني كه ضعيف هستند.

ب – كساني كه مستحق فحش شنيدن اند.

4 – چرا فحش مي شنوند؟

الف – شخص در موضع ضعف قرار گرفته است و زورش به طرف مقابل نمي رسد.

ب – شخص بايد فحش بشنود تا مگر آدم شود.

استثنائات:

گاهي فحش ها بر اساس شرايط زماني و مكاني همچون شخص ادا كننده فحش، حالت چهره، حالت بيان، غلظت كلمه ادا شده، كشيدگي كلمات، موقعيت، نوع هجا و ... داراي بار عاطفي و اثرات مادي و معنوي متفاوتي روي شنونده است!

به عنوان مثال ممكن است در شرايطي خاص، كسي به شما بگويد "تو چقد خري!" و شما دكوراسيون و پوزيشن طرف مقابل را اصلاح كنيد!!

ولي در شرايطي ديگر فردي ديگر (يا حتي خود همان فرد) به شما بگويد "تو چقد خري!" و شما بخندي و بپري طرف مقابل را ماچ كني!!!

چون آموزش شيوه نشان دادن عكس العمل بر اساس شرايط زماني و مكاني در مقابل فحش ها كار پيچيده اي است و نياز به دقت فراوان دارد و عكس العمل نامناسب مستوجب فاجعه خواهد بود بنابراين ذكر اين مقال در اين مجال اندك نمي گنجد، لذا از آن صرف نظر مي شود؛ شما به همان چهار بخش پيشين مبادرت ورزيد.

پاورقي 1 : بهترين فحش فحشي است كه ادا نشود. (حضرت آردم عليه السلام)

پاورقي 2 : هر كي فحش بلده بسم ا...

پاورقي 3 : هر چي گفتي آينه

پاورقي 4 : شهروند گرامي تا كتك هست فحش چرا؟

لطفا موی دماغ نشوید

ardam — Sat, 29 Aug 2009 06:47:18 GMT

يه جك: پليس دو نفرو گرفته بود داشت مي برد، نفر سومي اومد دستشو انداخت دور گردن اون دو نفر، هي داد مي زد ما سه نفرو كجا ميبرين، ما سه نفرو كجا ميبرين؟

همه مي دانيم كه انسان هميشه سعي داشته حرف خود را بر كرسي بنشاند و عقيده خود را بر ديگران تحميل كند.

اين طرز تفكر در بين خود افراد جامعه نيز نمود خيلي واضح و آشكاري دارد، به طوري كه اگر نتوانيم عقيده خود را بر كرسي بنشانيم حتما بايد دماغ مبارك را آن قدر در كاري كه به ما مربوط نيست دراز كنيم كه شبيه پينوكيو شويم. مطمئن باشيد رنگ دمپايي مادر بزرگ همسايه دوستم ربطي به اينجانب ندارد، نمي دانم چرا بعضي ها فكر مي كنند دارد!

از همين رو بعضی وقت ها دلم می خواهد برعکس کاری که دیگران پیشنهاد می کنند را انجام دهم، حتي اگر به ضررم باشد؛ چون همواره عقيده دارم انسان آزاد است و بايد آزادانه زندگي كند؛ و هیچ انسانی نسبت به انسان دیگر آن ‌قدر برتری ندارد تا مجاز باشد حدود آزادی او را تعیین کند و قطعاً کثرت نیز،‌ چنین اعتباری را برای کسی فراهم نخواهد کرد.

(اينجورياس كه من حتي جامعه دموكراسي رو هم قبول ندارم!)

پاورقي 1 : كسي مي دونه اين پري لعنتي مهربون كجاس كه يه فرصت ديگه به پينوكيو بده؟

پاورقي 2 : اينجا همگان آزادند هر گونه كه دلشان ميخواهد پا روي دم اينجانب بگذارند.

آزادی

ardam — Sat, 27 Jun 2009 07:33:18 GMT

سعي در به دست آوردن دل وحشي داريم،

و اين خطاست.

سپس سعي در پايبند كردنش مي نماييم،

اين هم خطاي بزرگ تر.

ماندني نيست اين پرنده،

پرواز خواهد كرد،

بيهوده مكوش.

دل وحشي؛

مخاطرات سفر را به امنيت قفس،

ارزن ناچيز آزادي را به گندم درشت اسارت،

و چنگال تيز باز شكاري را به آغوش مهربان دست هايت ترجيح مي دهد.

اين پرنده وحشي را لحظه اي از قفس چشم هايت بيرون بياور،

تپش قلبش را در دست هايت به وضوح خواهي شنيد،

و تقلاي شديد روحش را،

گريز سريعش را نبايد به دل بگيري،

مال تو نيست.

تنها مي تواني پروازش را به خاطر بسپاري.

بي گمان زيباست آزادي،

و تو هنوز در اين فكري كه جز مهرباني كار ديگري نكرده اي، چرا گريخت؟

كار دل است ديگر،

منطق نمي شناسد!

تئوری توطئه

ardam — Wed, 24 Jun 2009 08:29:18 GMT

يكي از دوستهاي من، آدم فوق العاده جالبي است، او يك تئوريسين است و پايه گذار اسلام آسان!

هميشه در حال نقشه كشيدن است، چون به هيچ كدام از نقشه هاي دنيا اعتماد ندارد!

جالب اين جاست كه او خودش را يك آمريكايي الاصل مي داند و تكيه كلام او هميشه اين است كه: «كشور من ايالات متحده، خاك ايران را به توبره خواهد كشيد!»

حرف هاي او بيشتر جنبه شوخي دارد و اين شوخي هاي او نيز حد و مرز نمي شناسد.

يك روز با رفقا دور هم نشسته بوديم و در مورد كساني بحث مي كرديم كه ادعاي امام زمان بودن كرده بودند، اين دوست ما بحث را جمع بندي كرد و يك تئوري ارائه داد كه باعث شد تا يك ساعت بخنديديم.

تئوري او اين بود كه: تا وقتي امام زمان شما (قبلا گفتم او خودش را ايراني فرض
نمي كند) زنده است هر از چند گاهي كسي ادعاي امام زمان بودن خواهد كرد و عده اي از شما ايراني هاي احمق هم حرف هايش را باور خواهيد كرد و دنبال حرف هايش راه خواهيد افتاد، من به سازمان جاسوسي كشورم (CIA) طرحي پيشنهاد مي دهم كه در آن گروهي به نام X تشكيل دهد و آن را با پيشرفته ترين سلاح ها تجهيز كند كه وظيفه آن دستگيري اين منجي آخر الزمان باشد تا او را شهيد كنيم كه خيال شما ايراني ها راحت شود.

پاورقي : بنا به گزارشات واصله اين دوست عزيز قبل از آمريكايي شدن خودش را فرانسوي الاصل مي دانست!

امضای مرده!

ardam — Wed, 10 Jun 2009 15:18:18 GMT

با يكي از دوستهايم رفته بوديم قبرستان، تصميم گرفتيم برويم ديدن مادربزرگم (چند ساليه مرده، روحش شاد)، خلاصه يك فاتحه اي نثارش كرديم و بعد از آن داشتيم بين قبرها قدم مي زديم و سنگ قبرها را نگاه مي كرديم، روي يكي از سنگ قبرها يك شعر خيلي قشنگ بود، ايستاديم شعرش را خوانديم، من كه خودكار و كاغذ همراهم بود، شعر را يادداشت كردم.

در همين حال دو تا دختر از كنارمان رد مي شدند، وقتي كاغذ و خودكار را دستم ديدند، شنيدم يكي به ديگري گفت: «این قبر مال كيه كه اينا مي خوان ازش امضا بگيرن!»

رويم را برگرداندم طرف دوستم ببينم او هم شنيده يا نه، او هم برگشت طرف من، هر دو همزمان زديم زير خنده.

همه سر قبر مرده هايشان ناراحت بودند و ما داشتيم مي خنديديم، وقتي ديديم مردم
چپ چپ نگاهمان مي كنند، فورا در رفتيم!

پاورقي : تا حالا اينقد تو قبرستون نخنديده بودم، خيلي خوش گذشت جاتون خالي!

هنر در ايران

ardam — Fri, 05 Jun 2009 10:45:18 GMT

هر انساني هنرهاي بيشماري دارد و اين هنرها در ميان افراد جامعه ايراني به علت دارا بودن فرهنگ و تاريخ و ‌[از اين جور چيزاي] طولاني بسيار شايع تر از جوامع غربي و آمريكايي است.

هنري كه قرار است من بدان اشاره كنم هنر گنده گويي و گنده پروري است، در حقيقت هنر اضافه كردن پياز داغ به حوادث و ماجراها؛ هيچ كدام از ما يك حادثه عادي را دوست نداريم و حتما بايد در حين تعريف يك خاطره پيش پا افتاده، قسمت هاي يكنواخت آن را [قسمت اعظم ماجرا] سانسور و برخي قسمت هاي اكشن بدان اضافه كنيم.

حتي در برخي موارد كه خود شنونده هم واقف به خيالي بودن داستان است، باز خود را به حقيقت داشتن ماجرا متقاعد مي كند! اين گونه است كه ايراني جماعت، جماعتي كلا هنرپرور از آب در آمده است!

بايستي در اين گونه مواقع گفت: «یا شیخ! انت خذنا و انت یتفکر انا ‏الاسگل؟
[ترجمه: ای شیخ! آیا براستی ما را گرفتی و گمان می کنی ما اسگل هستیم؟]»

واقعا چرا خودمان را مجبور ميكنيم طرف مقابلمان فكر كند هيچ نمي فهميم و هر چه بخواهد مي تواند به ما بقبولاند، حداقل شبيه آن خر عاقل باشيم.

ماجراي خر عاقل : خر داشت به انسان ها می خندید انسان ها نیز به خر می خندیدند و
می گفتند بی خیالش خر است دیگر، نمی فهمد. ولی خر واقعا می فهمید به چه دارد
می خندد. آخر در اکثر موارد زیاد فهمیدن هم خنده دارد! [همين خودش پاورقي بود]

عید

ardam — Fri, 27 Mar 2009 16:19:18 GMT

عید همه دوستان عزیز مبارک!!!

هر چند عید دیگر رو به تمام شدن است ولی من الان فرصت کردم سری به اینترنت بزنم، بنابراین دوستان عزیز باید عذر مرا بپذیرند، چون در این روزها با حجم عظیمی از n عدد مهمان روبرو بودیم که تازه این n به سمت بی نهایت هم میل می کرد!

یک عید دیگر آمد و همچون روزهای عادی دیگر سپری شد، نمی دانم من به روزمرگی رسیده ام یا رسم روزگار بر این شده است. تنها موردی که از عید امسال به یادم مانده دید و بازدید از خانه خاله بود که کلی آجیل سرقت کردیم و در جیب مبارک ریختیم [با همکاری عده کثیری از اقوام، آشنایان و وابستگان]!

اما،

بچه که بودیم عید که می آمد، کلی خوش به حال ما می شد، تا سر حد بالا آوردن روی سفره هفت سین ِ صاحب خانه می خوردیم و والدین عزیز هم هی لب و دندان! می گزیدند، که آبروریزی نکنیم، ولی کو گوش شنوا!

تازه همه چیز هم می خوردیم، حتی سمنو و سنجد هفت سین!

یادش به خیر...

پاورقی 1 : خداییش وقتی چیزی رو به آدم تعارف میکنن نمی چسبه، ولی وقتی همونو می دزدی خیلی حال میده، نمی دونم فلسفش چیه!

پاورقی 2 : همه عیدای بچگی یادمه، ولی بزرگ که شدم دیگه عید مفهوم عید بودنشو از دست داد.

تولد

ardam — Sun, 08 Mar 2009 15:28:18 GMT

امروز به صورت خیلی اتفاقی 27 ساله شدم!

دیشب یک شب عادی بود مثل بقیه شب ها، ولی یک دوست مراحم (مزاحم نیست مراحمه درست بخونیدش) ساعت یک نصفه شب اسمس زد و یادآوری کرد که تو 29 ساله شدی!!!

این جوری شد که فهمیدم امروز روز تولدمه!

در آن زمانی که 9 ساله بودم و توی حیاط مدرسه کنار درخت های چنار به پسرهای کلاس پنجمی که قدشان از من و دوستان 100 سانتی متری ام بزرگ تر بود نگاه می کردم، 11 سالگی برایم غیر قابل باور بود و مطمئن بودم که قبل از رسیدن به آن سن خواهم مرد!

اما در نهایت تعجب 11 ساله شدم و هیچ اتفاقی هم نیفتاد.

از آن به بعد بود که دیگر حساب روزها و سال ها از دستم در رفت، و تعداد بیشماری از ۱۸ اسفندها را پشت سر گذاشتم، تا این که امروز فهمیدم 27 ساله شده ام.

آن موقع بزرگ شدن خیلی دورتر از این ها بود...

حتی فکر می کردم آدم در سن 26 – 25 سالگی پیر می شود و در سن 30 سالگی خودش باید دیوان شهریار و دیوان حافظ و رادیو جیبی و چمدانش را بردارد و به خانه سالمندان برود!

امروز 16 سال از کلاس پنجم بودنم می گذرد و من هنوز احساس بزرگ سالی نمی کنم، حتی انتظار هیچ عددی را هم نمی کشم که به آن برسم.

می خواهم این 27 سالگیم را زندگی کنم...

پاورقی 1 : دوستم اشتباه حساب کرده بود، کلی بهش خندیدم با اون ریاضیات ضعیفش.

پاورقی 2 : از کلاس پنجم به این طرف هیچ یک از تولدام یادم نمیاد، چون واسه هیچ کدوم جشن تولد نداشتم.

پاورقی 3 : امروزم نه جشن تولدی در کاره، نه هدیه ای.

پاورقی 4 : این 27 سالگی رو به شرطی زندگی می کنم که بذارن.